In menig kantoor met hoogpolig tapijt in grote bankgebouwen zal de borrel van afgelopen vrijdag een zoet tintje gehad hebben.

Klein feestje
Want ongetwijfeld zullen enkelen in gedachten geproost hebben op de Britten, die vrijdagmiddag instemden met meer coördinatie in het toezicht op banken in Europa, maar die echt vergaande controle- en sanctiemaatregelen tegenhielden.

Want dat is wat er feitelijk gebeurde. Na wekenlange onderhandelingen tussen de 27 lidstaten kwamen afgelopen vrijdag 19 juni alle regeringsleiders bijeen en stemden in met het oprichten van een Europese toezichtsraad onder auspiciën van de voorzitter van de Europese Centrale Bank.

Het werd door vooral de Duitsers en de Fransen gebracht als een historisch akkoord dat nieuwe kredietcrises op een Europese schaal onmogelijk moet maken. Maar dat is een brug te ver, want daarvoor is het akkoord te mager.

Toezichtsraad
Afgesproken is dat er een raad wordt opgericht die toezicht gaat houden op risico's voor het Europese financiële systeem. Deze raad zal geleid worden door de voorzitter van de ECB. En dus niet de ECB zélf, een belangrijk verschil.

De Britten wilden namelijk niet dat een Europees instituut op wat voor manier dan ook boven de eigen Bank of England zou komen te staan. Ook wilden ze absoluut niet dat een Europese instantie aan de knoppen van de Britse schatkist zou kunnen zitten.

Uit dit artikel van collega Jeroen de Boer blijkt overigens ook wel waarom: de Britten zouden zelf buitensporig veel belastinggeld moeten aanwenden indien een Britse bank om dreigt te vallen. Britse banken hebben, zo blijkt, namelijk vooral leningen en kredieten uitstaan in Groot-Brittannië zelf. De pijn verdelen over meerdere landen zit er voor Londen niet in.

Belastinggeld
Soms is het nodig om belastinggeld in te zetten om een bank overeind te houden, maar dat willen de Britten zelf kunnen beslissen. Een mening die overigens stiekem gedeeld wordt door meerdere regeringen, maar die de kastanjes publicitair met liefde door de Britten uit het vuur lieten halen.

De nieuwe raad mag problemen bij financiële instellingen constateren indien die problemen pan-Europese gevolgen kunnen hebben. De raad mag dan een advies opstellen en sturen aan de centrale banken van de getroffen landen.

Maar daar houdt het mee op; het is dan aan de die centrale bankdirecteuren om elkaar op te zoeken en gezamenlijk het advies uit te gaan voeren. Maar ze kunnen het ook naast zich neerleggen.

Typisch EU-compromis
Het akkoord ziet eruit als een lege huls, klinkt als een lege huls, en voelt aan als een lege huls. Conclusie: het is een lege huls. Maar, zoals met veel uitonderhandelde zaken: in de ogen van regeringsleiders is het beter dan niets.

De Franse president Sarkozy sprak publiekelijk de hoop uitsprak dat de nieuwe raad "vanzelf en in de loop van de tijd meer bevoegdheden zal gaan krijgen, zoals het altijd gaat", noteerde de Wall Street Journal.

Dus de regeringsleiders hebben er uiteindelijk maar voor gekozen om de lege huls in ieder geval op te tuigen, om de topontmoeting tussen hen nog iets van statuur te geven. Nu maar zien of en wanneer Sarkozy gelijk krijgt.