Jacob Jurg
Positief banenrapport
Ondanks de nadrukkelijke waarschuwingen afgelopen vrijdag, was het Amerikaanse banenrapport dat uitkwam beter dan verwacht en ook gewoon goed te noemen.
De waarschuwingen hadden betrekking op de modelaanpassingen bij de meting van banencijfers – een goed voorbeeld van zo’n waarschuwing is die van columnist John Crudele in de NY Post .
Hij schrijft al jaren over dit onderwerp. Als je ‘m net tegenkomt in de krant of op het web lijkt het zeer goed doordacht, maar helaas luistert hij slecht naar (neutrale, technische) kritiek. Hij is, zoals zovelen in die prachtige V.S., een gelovige geworden en gelooft de cijfers niet meer:
“January is the one month of the year when the assumptions in this Birth/Death Model go very negative. In January 2011, for instance, the Department subtracted 339,000 jobs from its figures for companies that it believed — but couldn’t prove — had quietly disappeared. This year’s estimates should be equally pessimistic, unless some political hack gets hold of the figures and fixes this statistical problem.”, schreef Crudele in “Another shoddy job on employment numbers”
Het officiële rapport pakte wat anders uit: “Total nonfarm payroll employment rose by 243,000 in January. Private-sector employment grew by 257,000, with the largest employment gains in professional and business services, leisure and hospitality, and manufacturing.”
En ja, er waren aanpassingen – maar niet in die mate waarvoor gevreesd was. Een sceptische houding aannemen is goed – en zeker als het de zeer volatiele werkgelegenheidscijfers en inflatiecijfers betreft: je moet hoofd- van bijzaken scheiden.
Goudbeleggers en inflatie
Maar je kan ook doorschieten: als het gaat om inflatie, dan hoor je vaak uit, laten we zeggen de hoek van goudbeleggers, dat de cijfers niet kloppen, dat er een samenzwering is om het publiek om de tuin te leiden. Voor data, kijk bijvoorbeeld naar de shadowstats site.
En nu is dat dus overgeslagen naar de werkloosheidscijfers. Probleem met dit doorgeslagen scepticisme is dat het intern inconsequent is: toen de Amerikaanse inflatiecijfers, onder aanvoering van olie in 2008/2009 een dramatische daling lieten zien, bleven de inflatiehaviken hetzelfde liedje van geldontwaarding zingen.
Brede werkloosheid
De Republikeinen bleven in 2008/2009 bleven volhouden dat het beleid van Bush het enige juiste was en dat het met de werkloosheid wel meeviel, geholpen door de belastingverlagingen van Bush, terwijl economen en handelaren zich zorgen maakten om de grootste economische ramp sinds de jaren dertig.
Daarbij wezen economenonde rmeer wezen op de dramatische stijging (zie 5 jaars grafiek hier) van een brede maatstaf van werkloosheid - in jargon: U-6, “Total unemployed, plus all persons marginally attached to the labor force, plus total employed part time for economic reasons, as a percent of the civilian labor force plus all persons marginally attached to the labor force.”
Geen Republikein hoorde je daarover – tot gisteren, toen een presidentskandidaat uit die hoek zei in reactie op de dalende werkloosheid: “You know, you cited going into the show today that unemployment has dropped. Well, it has dropped. You know why it's dropped? Because over 4 percent of the people who would be unemployed have quit looking for work. If we had the same participation rate we had a couple of years ago, we'd be at 12 or 13 percent unemployment. People just quit looking. That's not a very positive sign for the economy. It's actually a sign of weakness. We need a much more aggressive tax policy.”
Inconsistent
De inconsistentie is dat dat er juist nu verbetering is te zien en niet een verslechtering op de Amerikaanse arbeidsmarkt. De link met het fiscale beleid is een gotspe, gelet de recente geschiedenis: het is juist grootschalig (al was het nog te weinig) overheidsoptreden dat nu enigszins zijn vruchten begint af te werpen. Dat zou een voorbeeld moeten zijn voor de Europese regeringen.
Kortom: een goed banencijfer uit de VS, nog een jaar of zeven van een dergelijk soort groei en we zitten daar weer op een normaal werkloosheidsniveau. Deze laatste zin om aan te geven hoe dramatisch de situatie nog altijd is.
En die valt eigenlijk nog mee, bijvoorbeels als je een vergelijking maakt met de situatie in (Zuid-)Europa. Wellicht dat president Mario Draghi van de Europese Centrale Bank daar wat over gaat zeggen op donderdag. Het belooft een spannende week te worden.
Jacob Jurg is verbonden aan AFS en verantwoordelijk voor nieuws en research. De informatie in deze column bevat geen individueel beleggingsadvies of aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen.
