Jacob Jurg
De facto break-up
Eigenlijk is waar de politici bang voor zijn, namelijk een tweedeling in de euro-zone tussen de sterke en zwakke euro-broeders, een feit. Niet volgens de benaming Neuro-Zeuro, of Core-Euro / Euro-Light of iets dergelijks, maar wel volgens de banken.
Ten eerste – maar dat is oud nieuws – suggereren de renteverschillen niet meer dat er een gezamelijk euro-kredietrisico is (wat en decennium geleden wel zo was); en tweedens: de banken handelen alsof het ook daadwerkelijk een voldongen feit is.
In de NRC van afgelopen zaterdag gaf topman Bruggink van de Rabo een interview waarin hij ondermeer meldde dat er zoveel hypotheken extra worden afgelost. Minder nadruk kreeg de volgende uitspraak: “De eurocrisis bleek ook voor ons veel belangrijker dan wij voor mogelijk hadden gehouden. Er was een serieus gevoel bij beleggers buiten Europa dat de euro zijn beste tijd had gehad. Amerikaanse beleggers: ‘Rabobank, fantastische naam, zeer kredietwaardig. Maar we doen even niet in euro’s.’ Zij wilden alleen geld aan de Rabobank lenen als werd vastgelegd tegen welke voorwaarden de euro eventueel omgezet zou worden naar een andere, nieuwe munt.”
Vandaag staat het volgende artikel in de Bild-Zeitung: “Unternehmen bereiten sich auf Euro-Crash vor! - Die Euro-Krise verschärft sich weiter. Gestern wurde bekannt, dass die griechische Wirtschaft 2011 um 6,8% eingebrochen ist. Der erste Konzernchef fordert jetzt Griechenlands Ausstieg aus EU und Euro. Bosch-Chef Franz Fehrenbach: Das griechische System sei „marode und in einer Solidargemeinschaft eine untragbare Belastung“ Dazu bereiten sich nach BILD-Recherchen erste Banken und Versicherer konkret auf den Fall eines Euro-Zusammenbruchs vor. Internationale (Finanzierungs-)Verträge werden seit Neuestem um eine Euro-Ausstiegs-Klausel ergänzt. Sie legt fest, dass das jeweilige Geschäft „in Euro oder in der zum Zeitpunkt der Transaktion in Deutschland gültigen Währung“ erfolgt. Klartext: Gibt es den Euro nicht mehr, muss in der deutschen Nachfolgewährung gezahlt werden! Zugleich wird in den Neu-Verträgen der Gerichtsstand Deutschland festgeschrieben. Auch das eine Absicherung gegen ein mögliches Euro-Ende.”
Het gaat hier om de zin “Gibt es den Euro nicht mehr, muss in der deutschen Nachfolgewährung gezahlt werden!” Kortom: er wordt eigenlijk weer gehandeld in de valuta van na de euro-break up.
De politiek wil dit nog steeds niet accepteren, daarom vermoed ik dat we voorlopig nog op de doormodder-route zullen blijven zitten.
Daarentegen kan je altijd op de Fransen vertrouwen om met grote plannen te komen. In tegenstelling tot de terugtrekkende beweging van de Duitse ondernemers, vluchten die uit Frankrijk naar voren, zie de Financial Times : “French business seeks radical reforms - French business has laid out a radical manifesto for the looming presidential election, calling for a fully federal “United States of Europe” and tough action at home to cut public spending and restore flagging industrial competitiveness. Published a day before Nicolas Sarkozy was set officially to launch his candidacy, Medef, the industry confederation, outlined domestic economic reforms which echoed the policies of the centre-right president – but which went much further than either he or François Hollande, the Socialist candidate and his main challenger, have gone. Medef’s line on the European Union also goes far beyond the traditional Gaullist reticence of French leaders to hand over powers to Brussels. But Laurence Parisot, Medef’s leader, said “daring” to build a federal Europe, leading ultimately to common economic, monetary, defence and security policies with an elected president, was a top priority. The manifesto said: “The winning scenario for the future is one of a much more integrated European governance. Medef’s ambition is for ... a United States of Europe.”
Dat dit uit Franse hoek komt verbaasd me enigszins (chauvinisme is hun niet vreemd), maar op een positieve manier. Helaas denk ik dat een “USE” een utopie zal blijven: de arbeidsmobiliteit binnen Europe is te laag, ik zie geen redenen dat dat snel gaat veranderen; maar belangrijker: de afgelopen jaren, alsook de recente ontwikkelingen, bewijzen dat er verdomd weinig solidariteit is tussen de verschillende lidstaten. Het is nog altijd ‘wij’ en ‘zij’, en dan niet op een dorpse manier zoals Amsterdammers en Rotterdammers elkaars voetbalclubs haten: de respectieve supporters zijn wél Oranje-fans als het Nederlands team speelt. (Als ze tenminste winnen natuurlijk).
Nee, het onderscheid zit ook tussen de Nederlanders, Duitsers, Oostenrijkers e.d. en die andere groep van EU-leden zoals Polen, Hongaren, Esten, Litouwers, Bulgaren, en dergelijke.
Die USE, die komt er niet.
Jacob Jurg is verbonden aan AFS en verantwoordelijk voor nieuws en research. De informatie in deze column bevat geen individueel beleggingsadvies of aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen.
