Dat blijkt uit een reconstructie die The Financial Times vrijdag publiceerde over het grootste beursschandaal uit de geschiedenis.

Kerviel komt uit de verf als een middelmatige handelaar van eenvoudige komaf die slechts met kleine bedragen mocht gokken. Vanaf het moment dat hij in 2005 zelf mocht speculeren, wilde Kerviel bewijzen dat hij net zo goed was als de tophandelaren van Société Générale, die veelal afkomstig zijn van de Franse elitescholen.

In 2007 overtrad Kerviel veelvuldig de regels van de bank door grote posities in te nemen met termijncontracten op Europese beursindices. Hij verhulde dit door fictieve tegentransacties op te zetten, waardoor het leek dat het saldo van winsten en verliezen relatief klein was.

Kerviels speculaties pakten ongekend gunstig uit. Afgelopen december stond hij pardoes 1,4 miljard euro in de plus. Een bedrag dat gelijk stond aan ruim de helft van de inkomsten van de totale aandelenhandel van Société Générale.

Op dat moment had Kerviel een serieus probleem. Hoe mooi ook, dit bedrag kon hij niet op een presenteerblaadje aandragen bij zijn bazen.

Kerviel maskeerde de miljardenwinst door een zeer grote, fictieve tegentransactie op te zetten op de Duitse DAX-index. Een contract ter waarde van dertig miljard euro. Dit werd hem fataal.

Op vrijdag achttien januari ontdekten controleurs van Société Générale dat de omvang van het DAX-contract te groot was voor de vermeende tegenpartij, de kleine Duitse beursmakelaar Baader. Toen Kerviel om opheldering werd gevraagd, repte hij van een foutje.

Kerviel kwam razendsnel op de proppen met een vervalste e-mail, waarin stond dat de deal was gesloten met een veel grotere tegenpartij, de gerenommeerde Deutsche Bank. De controleurs van SocGen belden naar Frankfurt, maar kregen niemand te pakken. Vervolgens checkten ze de deal bij de burelen van Deutsche Bank in New York. Daar wist men van het bestaan van het contract niets af.

Hierop werd Kerviel in het weekend van negentien en twintig januari grondig doorgezaagd. "Ik verzon deze operatie om een winst van 1,4 miljard euro te maskeren, die ik in 2007 had gemaakt. Ik wilde jullie verrassen", gaf Kerviel uiteindelijk toe.

Het team dat Kerviel's handel en wandel onderzocht, ging dieper graven en ontdekte toen pas dat hij - naast de winst van 1,4 miljard - in de eerste weken van januari voor vijftig miljard euro aan andere, reële transacties had opgezet. Die bleken fors verliesgevend.

De rest is geschiedenis. SocGen's tophandelaren, de wiskundige hoogvliegers van de elitescholen, kregen drie dagen om vijftig miljard kwijt te raken. Dat deden ze met een verlies van 4,9 miljard euro. Het grootste handelsschandaal ooit was een feit.

Uit de reconstructie van The Financial Times blijkt dat het systeem van fictieve transacties dat Kerviel gebruikte, minder geavanceerd was dan Société Générale bij de bekendmaking van het schandaal op 24 januari deed voorkomen.

Zo fabriceerde Kerviel valse e-mails door simpelweg het format en de aanhef van e-mails die hij van andere banken kreeg, te kopiëren. Ook blijkt Société Générale regelmatig niet te hebben doorgehad dat transacties van Kerviel niet spoorden met de kaspositie van de bank. Soms was het tijdelijke verschil een paar miljard euro.

Het genie Kerviel is bij nader inzien minder opzienbarend dan Société Générale in eerste instantie suggereerde. Des te ernstiger is de reputatieschade voor de bank.