Dat blijkt uit een rondgang door Z24 langs importeurs van agrarische producten, grondstoffenanalisten en vrachtvervoerders.
Importeur Helien den Ambtman-Verhagen haalt exclusieve agrarische producten uit China, die ze hier voornamelijk afzet bij Aziatische supermarkten.
Ze kreeg vorige week een verhoging van de brandstoftoeslag van 10 eurocent voor de kiezen, voor het vervoer via een vrachtluchtvaartmaatschappij.
Deze week volgde wéér een toeslag van 10 eurocent per kilo vracht. Toch weigert Den Ambtman-Verhagen de gestegen kosten door te berekenen aan afnemers.
"Het is nog niet de tijd om consumenten met dat soort kosten te confronteren", vindt ze. Daarbij speelt concurrentie ook een rol.
Een woordvoerder van groente en fruit-importeur Van der Mey, stelt dat zijn bedrijf eveneens duidelijk geraakt wordt door hogere prijzen van leveranciers, als gevolg van hogere transportkosten.
Maar ook Van der Mey berekent die kosten nog niet door, en levert liever wat in op de marges.
"Jazeker, ook wij zien de prijzen stijgen door transportkosten. Maar we kiezen ervoor om eerst naar de marges te kijken. Verder houden we goed in de gaten hoe de markt zich beweegt, en bewegen we daarop mee."
De bereidheid om in te leveren op marges is een rode draad in alle gesprekken. Paul Braks, grondstoffenanalist bij Rabobank en gespecialiseerd in graan, snapt de terughoudendheid om prijzen door te berekenen goed.
Doorslaggevend is de onderhandelingspositie van de toeleveranciers ten opzichte van hun klanten.
"Nederland heeft een zeer dynamische detailhandelsector. Vooral de grote supermarktketens, die hun eigen inkooporganisaties hebben, voeren scherpe concurrentieslagen."
Voor supermarktketens is het cruciaal om de hoge prijs door te geven aan de klant. Maar belangrijke factor daarbij is de gesteldheid van het consumentenvertrouwen, redeneert Braks.
Hoezeer houdt men de hand op de knip en worden de prijzen vergeleken? Een lagere besteding door consumenten als gevolg van een gedaald vertrouwen, leidt er immers toe dat de uitgavenkoek kleiner wordt. Waardoor de concurrentie tussen supermarkten verhevigt. Iedereen wil een groter stuk van de kleiner geworden koek.
Daarbij zijn er ook nog sectoren die juist profiteren van de hogere kosten. Een verdubbeling van de graanprijzen, met daar bovenop de gestegen brandstof- en transportkosten, leidt tot een prijsstijging van ongeveer 10 procent per brood.
"We hebben eens naar de hele graanketen gekeken, van het begin - de productie bij de graanboer - tot de verwerking ervan in een brood bij de bakker. Dan zie je dat een boel bedrijven er goed van profiteren", zegt Braks.
"Zo beleven de kunstmestproducenten gouden tijden, want de wereldwijde vraag graan is hoog en dus ook die naar kunstmest. De akkerbouwers varen er wel bij, en verwerkers als Cargill en ADM eveneens. De verkoop is er niet minder om, ondanks de prijs."
"De pijn wordt eigenlijk alleen geleden in het bakkerijkanaal. De bakkers die leveren aan de supermarkt, moeten genoegen nemen met smallere marges omdat het niet eenvoudig is om prijzen te verhogen."
Den Ambtman-Verhagen heeft in de tussentijd moeten toezien hoe de prijzen van de groenten die ze inkocht in China, almaar bleven stijgen. En dan met name door hogere transportkosten.
"Ik betaal momenteel ongeveer 1,35 euro voor een kilo groenten. Daar komt nu, inclusief de 20 cent brandstoftoeslagen, per kilo 3,60 euro aan vervoers- en inklaringskosten bij. Dat is bijna 5 euro. Twee weken geleden was dat nog 4,80."
Den Ambtman-Verhagen haalt per week ongeveer 4.000 kilo groenten uit China. Daarvoor betaalt ze nu 20.000 euro per week, ofwel 80.000 euro per maand en 960.000 euro per jaar.
Tegen de prijs van twee weken geleden, betaalde ze per jaar 921.600 euro. Oftewel een verschil van 38.400 euro op jaarbasis.
Maar ze denkt erover om uit concurrentieoverwegingen haar leveringprijzen juist te verlagen.
"Eigenlijk zou ik dat wel moeten doen. Het winterseizoen is voorbij en ik ga mijn groenten uit een dichterbij gelegen provincie halen. Dat scheelt weer afstand en reistijd." En dus kostbare brandstof.
