Wetenschappers zijn er allang over uit: vrouwen zijn betere beleggers dan mannen. Ze hebben minder last van overmoed dan de haantjes die denken dat uitgerekend zij weten welk aandeel nu weer gaat winnen. Vrouwen handelen ook minder actief dan mannen. De transactiekosten van hun investeringen blijven daardoor beperkt en op lange termijn is dat essentieel voor een goed rendement.
ABN Amro denkt handig gebruik te maken van de vrouwelijke outperformance, die eerder dit jaar werd bevestigd door een onderzoek van de Universiteit van Maastricht. Tot 27 juli kunnen beleggers inschrijven op een product dat de naam Lady Delight draagt. Het gaat om een constructie waarbij deelnemers voor zes jaar investeren in drie beleggingsfondsen die worden beheerd door vrouwen. Hieraan gekoppeld is een zogenoemde garantieconstructie. Die zorgt ervoor dat deelnemers na zes jaar in elk geval hun inleg terug krijgen.
Toch valt er weinig te juichen voor wie altijd al had willen profiteren van het superieure beleggingsinstinct van vrouwen. ABN Amro vertrouwt met Lady Delight op de prestaties van drie uitmuntende vrouwen: Alexandra Morris, Cristina Piedrahita en Georgina Brittain. Dat leidt echter tot een tamelijk willekeurige selectie van beleggingsfondsen. De drie topvrouwen beheren respectievelijk het Odin Europa Fund, het Morgan Stanley Latin America Fund en het JP Morgan UK Smaller Companies Fund.
Door het individuele criterium - 'uitstekende, vrouwelijke fondsbeheerder' - te laten prevaleren boven variabelen zoals de sector of de regio waarin wordt belegd, zadelt Lady Delight geïnteresseerden op met een ongemakkelijk dilemma. Morris, Piedrahita en Brittain kunnen nog zo uitgekookt zijn: als ondergewaardeerde Europese aandelen (Odin), Latijns-Amerikaanse fondsen (Morgan Stanley) of kleine Britse bedrijven (JP Morgan) toevallig matig presteren de komende zes jaar, valt daar voor de fondsmanager niet tegenop te beleggen. Ook niet als het een vrouw betreft.
Niet alleen de samenstelling van Lady Delight is weinig doordacht. Ook op de vorm van het product valt veel aan te merken. Gekozen is voor een beleggingsconstructie die appelleert aan weifelende beleggers: zes jaar via beleggingsfondsen investeren in aandelen, maar wel met de zekerheid dat je de inleg aan het eind terug krijgt.
Probleem met de relatief korte beleggingshorizon van zes jaar is dat de belegger een belangrijk voordeel van aandelen mist: een goede kans op een hoog rendement voor wie bereid is tien jaar of langer in aandelen te beleggen.
Bij Lady Delight moet de deelnemer het doen met de kleinere kans dat aandelen juist de komende zes jaar sterk presteren. Maar het kan natuurlijk even zo goed dik tegenvallen. De deelnemer is weliswaar ingedekt tegen koersdalingen, maar dat gaat gepaard met extra kosten.
Voor de beschermingsconstructie rekent ABN Amro jaarlijks 1,3 procent van de waarde van Lady Delight. Dat percentage komt bovenop de reguliere beheerkosten van de drie beleggingsfondsen.
Lady Delight negeert een aantal basale regels: een brede, evenwichtige spreiding van de beleggingsportefeuille en een heldere keuze tussen sparen en beleggen. Of je kiest voor de kortetermijnzekerheid van sparen en neemt genoegen met een lager rendement. Of je gaat voor het hogere rendement van aandelen, waarbij je het risico dat de beurs heftig schommelt, opvangt door lang te blijven zitten. Dat zijn universele beleggingsregels, voor man en vrouw.
