Het is druk in het donkere conferentiezaaltje in Van der Valk restaurant Nuland, erg druk. Er staan 12 tafels met elk vier stoelen eromheen, maar dat is lang niet genoeg. Er zijn zeker 120 mensen op de Noord-Oost Brabantse veiling afgekomen. De meesten mannen van middelbare leeftijd, een enkeling in pak, maar het merendeel in trui en spijkerbroek. "U kunt straks allemaal zitten, er worden stoelen bijgehaald", zegt de veilingmeester, die al achter zijn spreekgestoelte staat. Naast hem zitten twee notarissen van Huijbregts Notarissen in Den Bosch.

Met een beamer is op een projectiescherm alvast een foto van een appartementencomplex in Veghel geprojecteerd. Een appartement op de derde verdieping is het eerste huis dat vanmiddag geveild wordt. Een dag eerder stonden er nog acht percelen op de rol om geveild te worden, maar ondertussen zijn er alweer vier treuggetrokken.

"Het eerste te veilen pand is het appartement aan Meijerijstraat 65," zegt veilingmeester Harry Korst. "Het appartement is bestemd voor bewoning. Het was verhuurd. Maar de huurders is inmiddels huurverlof verleend. Tijdens de rechtszitting hebben de huurders gesteld dat zij het pand al verlaten zouden hebben." Of het pand ook echt leeg is, blijft in het midden.

De veilingmeester vermeldt wat de bijkomende kosten zijn en wanneer er betaald moet worden. Dan is het tijd voor vragen.

Parkeerplaats?
"Is er een parkeerplaats bij?" Klinkt het uit de zaal.
Notaris Maarten van den Oord: "Er zijn 12 gemeenschappelijke parkeerplaatsen"
"Hebben mensen daar dan geen plekje gekocht?"
De notarissen bladeren in een map: "Ja, de parkeerplaatsen zijn los verkocht. Bij dit apartement zit dus geen parkeeplaats."

"Geen vragen meer? Dan gaan we over tot de veiling. U moet luid en duidelijk bieden. En u daarachter mij, als u mee wilt bieden, komt u even naar voren. Ook de notaris moet u kunnen zien. Wie biedt?"

"100.000" klinkt het
"101.000"
"104.000"
"107.000"

En zo gaat het door tot 140.000. Dan blijft het stil

"Niemand meer dan 140.000? Eén maal ander maal.."

"141.000", klinkt het.
Niemand biedt meer, dus wordt er afgehamerd op 141.000 euro.

Theo Miggiels van Th. Miggiels Onroerendgoed BV loopt naar voren. Hij is degene die het hoogste bod heeft uitgebracht en moet zich nu identificeren. De notarissen maken een kopietje van zijn paspoort. Dan begint het afmijnen. In deze ronde geldt het bod van Miggiels als bodem. Van een flink stuk daarboven telt de veilingmeester terug tot 142.000. "275.000, 270.000 ..." begint hij.

Mijn
Ieder van de aanwezigen kan bij een bepaald bedrag "mijn" roepen. Als dat gebeurt overtroeft hij het eerdere hoogste bod en is het nieuwe hogere bedrag de verkoopprijs.

De notaris telt helemaal terug tot 142.000 niemand heeft mijn geroepen en dus blijft het bod van Miggiels overeind.

Het volgende perceel dat geveild wordt is een vrijstaand pand met zwembad in Den Bosch. Uit de zaal klinkt gelach “meer een badkuip” roept iemand. “Oh, een klein zwembad,” gaat de veilingmeester verder. Het gaat weg voor 314.000 euro, naar zo later blijkt een makelaar.

Dan een bedrijfspand met aanpandige woning in Veghel. Er is wat onenigheid over hoeveel huur de huurder betaalt. Dan staat een man op. “Ik ben de huurder”, zegt hij. Hij betaalt 3.000 euro per maand. Dat is dan ook duidelijk.

Tijdens het opbieden blijven twee heren tegen elkaar opbieden. De prijs loopt op tot 406.000 euro. Dan begint het mijnen. Nauwlettend houdt Jacques Bossen, de man van de 406.000, zijn tegenbieder van net in de gaten. Hij zou toch niet eerder dan hij 'mijn' roepen en het perceel alsnog voor zijn neus wegkapen?

“Mijn” roepen de heren dan nagenoeg tegelijk op 414.000. Volgens de notaris was Bossen net eerder. Het was kantje boord, maar hij blijft staan als hoogste bieder, alleen nu met een bedrag van 414.000 euro.

Doorverkopen
Bossen is een kleine zelfstandige, vertelt hij later, maar het bedrijfspand kocht hij in opdracht van de Rabobank. Die zal het waarschijnlijk weer doorverkopen, zegt hij en dan krijgt Bossen “een klein beetje commissie”.

Het laatste pand is een kleine bedrijfsunit in Zaltbommel. Ook dit gaat naar een handelaar, voor 56.000 euro. Aan het eind van de rit zijn dus twee van de vier percelen naar handelaren gegaan, één naar een bank en één naar een makelaar.

“Over het algemeen zijn 85 procent van de aanwezige handelaren, dus mensen die hun brood verdienen met de in- en verkoop van onroerend goed, vertelt Patrick Schoots van Huijbregts Notarissen die verantwoordelijk is voor de organisatie van de Noord-Oost Branbantse veiling. "De overige 15 procent bestaat uit makelaars en particulieren."

Met de noorderzon vertrokken
"Er zijn zo weinig particulieren omdat het voor consumenten lastig is via een veiling te kopen", legt Schoots uit. "Van te voren is wel bekend welke panden geveild worden, maar 80 tot 85 procent van de panden kan niet worden bezichtigd. Omdat de eigenaar hier niet aan mee wil werken of met de noorderzon vertrokken."

Dat is een nadeel, beaamt Schoots, maar het biedt ook perspectief. “De prijs wordt hierop aangepast.”

Wat consumenten ook afschrikt is dat je een pand koopt in de staat waarin het is en elk risico verder bij de koper ligt. De veiling werkt niet met ontbindende voorwaarden. Je kunt dus niet onder voorbehoud van het rondkomen van je financiering of een goede bouwkundige keuring kopen. Woont de vorige eigenaar nog in het huis, dan moet de koper zelf zorgen dat het pand wordt ontruimd.

Vervolgens is het zo dat de bank steeds vaker een aanbetaling van 10 a 15 procent vraagt, voor hij het pand gunt. Dat bedrag moet vaak de volgende dag al betaald worden. "De ervaring leert dat het niet lukt binnen 24 uur een bankgarantie te regelen. Kost een huis 300.000 euro, dan moet er dus de volgende dag al 45.000 euro worden betaald. Voor wie is dat weggelegd?" vraagt Schoots zich af.

Probleem?
Of het een probleem is dat er zo weinig particulieren meebieden op een veiling? "Ik denk het niet", zegt Schoots, tenzij er dan meer betaald zou worden als zij wel mee zouden doen, maar dat is iets wat je niet kunt bewijzen, want ze doen niet mee."

Als er op de veiling uiteindelijk een prijs is vastgesteld, dan is er overigens nog geen deal. De bank kan nog 'nee' zeggen. Hij heeft het laatste woord. Maar dat gebeurt niet zo vaak volgens Schoots.

Theo Miggiels die het appartement aan de Meijerijstraat in Veghel kocht, handelt al twintig jaar in onroerend goed. Hij zit vooral in de iets goedkopere panden. Op het pand dat hij vandaag kocht, denk hij zo’n 3.000 euro winst te kunnen maken. Of dat de moeite waard is? "Vele kleintjes maken een grote", zegt hij.

Hij zegt momenteel zo’n twintig panden te hebben. En een jaaromzet te hebben van zo’n 40 miljoen. Hoeveel winst hij maakt? “Zo’n 5 a 6 procent. Als je goedkoop kunt aankopen, kun je goedkoop verkopen", aldus Miggiels.

Goedkoop
En tja goedkoop kopen kun je op de veiling.

Op het appartement lijkt de minste marge te zitten. Andere appartementen op de Meijerijstraat in Veghel worden aangeboden voor 159.000 en 149.500 euro. Op de veiling ging er eentje weg voor 141.000.

De vrijstaande woning in Den Bosch stond in 2005 te koop voor 549.000. Nu ging het weg voor 314.000. Het bedrijfspand met aanpandige woning dat nu wegging voor 414.000 euro, stond in 2003 te koop voor 569.000 euro.

Een bedrijfspand aan de Toepadweg in Zaltbommel werd voor 56.000 euro geveild, terwijl eenzelfde pand op internet te koop wordt aangeboden voor 98.000 euro.

Organisator Patrick Schoots: "De veiling is gewoon een andere markt, met andere marktprijzen."